Óskímon

Ég var lamin í klessu með lurkum. Í gær var Þórey gæsuð. Þar sem að gæsunin fór fram aðeins viku fyrir brúðkaupið var ákveðið að það yrði ekki gert neitt sem væri of líklegt til þess að valda marblettum eða beinbrotum. Dagurinn byrjaði því á súludansnámskeiði (pole fitness sem sagt. Kona fer ekkert úr fötunum eða neitt svoleiðis), en það þótti ekki líklegt til þess að valda nokkrum skaða. Ég get alveg sagt ykkur að ég hef nýja virðingu fyrir strípikvendum, þar sem að þetta súludansdót er alveg meira en að segja það. Það tekur bara nokkuð mikið á að halda sér uppi á lærvöðvunum einum saman á meðan maður hangir á hvolfi á súlunni og whatnot. Hnén á mér eru þakin marblettum og ég er með harðsperrur. Áður en að marblettirnir fóru að sameinast eins og kvikasilfurstortrímandinn í Terminator 2 taldi ég 18 stykki í kringum eða á hnjánum. Masókistinn ég googlaði strax þegar ég vaknaði í morgun hvað svona námskeið kosta og get bara alveg hugsað mér að láta reyna frekar á þetta.

Anyways.. Gæsunin var bara rosalega skemmtileg og það var ekkert gert mikið meira til þess að stefna lífi hennar í hættu, heldur fundinar aðrar leiðir til þess að níðast lítilega á henni greyjinu. Reyndar föttuðum við þegar hún var berfætt og komin hálfa leiðina upp tré á Ingólfstorgi að hugsanlega væri slíkt ekkert of sniðugt svona skömmu fyrir stóra daginn og tjúnuðum aðeins niður líkamlega partinn eftir það. Reyndar, núna þegar ég skrifa þetta þá geri ég mér grein fyrir því að hún var aldrei látin sýna hvað hún lærði á námskeiðinu á stöðvunar- eða biðskildum eins og stelpan sem var að kenna lagði til. Curses!

Einn daginn á hallarturninn eftir að vera losaður við kassa, sundurlimuð húsgögn og ferðatöskur. Annan daginn mun húsgögnum og öðrum drottningarvænum hlutum verða bætt þar við og þá get ég drekkt mér í sköpun. Verð svo skapandi að hugmyndir leka út um eyrun á mér hraðar en hlaupagaukar í íþróttaskóm....

Það eru ennþá tapeaðar útlínur af "líki" úti á palli hjá okkur. Ef það væri ekki rigning væri ég búin að skottast út og rífa tapeið upp. Það er frekar spes að sjá þessar útlínur í svona dramatískri stellingu í hvert skipti sem ég lít út um gluggann.

Það var sko enginn myrtur í alvörunni, þetta átti bara að tákna hann Tom Dooley, sem var þykjustu fórnarlambið á morðkvöldinu okkar. Hann átti að hafa verið myrtur með grillgaffli, sem er sérstaklega fyndið því að þegar við fórum að skoða grillgaffallinn okkar kom í ljós að hann var ennþá með einhverjum plast-töppum á endunum. Öryggið var á!

Það var svaka gaman og allskonar óvænt og ekki-svo-óvænt twist á söguþræðinum. Ég var Mrs. Kansas City 1959 og var með svo mikið meiköpp að andlitið á mér var 10 kílóum þyngra en venjulega.. Já! "Heavy is the head that wears the crown" er ekkert bara út af kórónunni sjálfri sko. Hún var bara nokkur gröm af plasti og glimmeri.

Annars fórum við á Hancock í gær. Hún var alveg ágæt en skilur svo sem ekki mikið eftir sig.

Addi gaf mér skúffur. Addi er besti vinur minn. I'm moving up in the world. Ekki bara með ruslatunnu og fótskemil lengur!

Ég er búin að vera að bisast við að sauma kjól. Saumavélin mín er vinalegri en allar aðrar saumavélar sem ég hef komist í kynni við (fyrir utan daihatsu charadeinn minn, hann Dodda litla, sem ég átti í menntó. Það var líka vinaleg saumavél) og ég hef ekkert við hana að sakast. Hins vegar eru hæfileikar mínir sem saumakvendis ekkert til þess að halda veislu útaf. Ég er að búa til 50's legan kjól fyrir "morðkvöld" sem við ætlum að hafa næstu helgi. Það verður gaman að sjá hvernig skrípið kemur til með að líta út. It's aliiiiiive.. it's alihihihihiiiive!

Hann fer einna mest í taugarnar á mér... en Abe Lincoln getur verið nokkuð cocky líka

Þau eldri og vitrari voru að koma frá Bandaríkjunum. Bandaríkin eru að mörgu leiti svipuð og internetið, nema þar þarf ekki að borga sendingakostnað og svona. Á þriðjudaginn sendi móðir mín mér tölvupóst þar sem að hún sagði mér að þau hefðu keypt gjöf handa mér. Mér finnst að sjálfsögðu eins gaman að fá gjafir og hundum finnst gaman að gelta á póstinn, svo ég varð verulega spennt. Alla vikuna hef ég verið iðandi í skinninu og við það að pissa í buxurnar (lesist: pilsið) af spenningi. Í gær, eftir vinnu, brunuðum við beinustu leið í gamla kastalann til þess að sækja gjöfina. Getiði hvað!! Ég fékk ryksuguvélmenni. Veiii. Það þurfti að vera í hleðslu í 16 klst áður en að það gat hafist handa.. eh.. hjóla og áðan sendum við það af stað í stofuna. Það keyrði um, malaði vinalega og ryksugaði. Mikið er það fínt! Þetta myndi spara rosalega mikinn tíma ef ég myndi ekki elta það út um allt hús full aðdáunar og fylgjast með því ryksuga.

Ég fékk reyndar líka tvær glæsipönnur úr línunni hennar Mörthu Stewart. Ný kynslóð non-stick eldunarvara eða eitthvað á þá leiðina. Ég bjó mér til eggjaköku í hádeginu og svei mér þá ef þetta eru ekki bara bestu pönnur sem ég hef átt.

Í gær vorum við Vala með fyrsta stelpukvöldið okkar vonandi af mörgum. Allavega var planið að hafa þetta 1x í mánuði give or take. Við borðuðum jarðaber dýfð í súkkulaði í forrétt, grillaða nautalund og folaldakjöt með rauðvíni og allskonar fínu meðlæti í aðalrétt og fengum okkur eplapæ og döðlubitaköku og drukkum hvítvín með í eftirrétt (já, ég er svona 15 kg. þyngri í dag en í gær). Svo gerðum við ýmislegt dömulegt eins og að setja á okkur andlitsmaska, gefa okkur handsnyrtingu og horfa á Conan the destroyer (gömul Schwarzenegger mynd þar sem hann lítur út eins og He-Man og lemur mann og annan með sverðinu sínu). Við komumst nefnilega að þeirri niðurstöðu að stelpumyndir höfða ekki mikið til okkar, svo stelpukvöldin eiga að samanstanda af góðum mat, stelpudúlleríi og töffaramynd. Go team us!

Talandi um captain planet... Í þessu myndbandi fara The Planeteers aftur í tímann til þess að koma í veg fyrir það að vondafólkið selji Hitler atom sprengju. Einmitt það sem á heima í almennilegri krakkateiknimynd!

Mér finnst það svo gaman að eiga verönd og mér finnst svo gaman að eiga gasgrill sem getur verið á veröndinni. Við ætluðum að kaupa það í ofur góða veðrinu sem var á þjóðhátíðardaginn, en það var ekki sent heim til okkar fyrr en seint í gær (skiljanlega). Ég stóð úti áðan og grillaði lambafillet, vegna þess að okkur fannst að fyrsta grillunin ætti að vera velmegunarleg. Það var svo gott að ég hljóp út strax eftir matinn og kyssti grillið á lokið sitt og klóraði því á bakvið gaskútinn.

I am captain planet!


vs.

I am platypus!

björn,
ofurlítið hvítan
það var sem mér þótti verst
þegar hann var skotinn í miltað

Beint í grasið. Garðinn sko. Þetta var í fyrsta skipti sem ég slæ minn eigin garð. Það var eiginlega komið svo að við vorum orðin hrædd um að hann yrði fyrri til og slægi okkur fyrst. Það eða apar, blóðsugur og önnur regnskógardýr myndu flytja inn. Allavegana þá unnum við. Ég þurfti að fara tvær umferðir yfir hann og afraksturinn er tveggja svarta ruslapokavirði af grasi, stráum og sóleyjum.

Ha-HA! Ég er viss um að hann hugsar sig tvisvar um áður en hann lætur sér vaxa svona mikið gras aftur. Skrambans hippi!

Ég, fyrir nokkrum mínútum: Ég er ekki búin að fletta því upp, en ég er alveg VISS um að það sé til síða sem heitir jewtube.

Ég, núna: Mmmhm. Internetið bregst mér ekki frekar en fyrri daginn.

Ég veit að þetta er annað póskið í röð með youtube myndbandi, en þetta var of sætt til þess að sleppa því..

Heeey, ég hef bara séð heimasíðuna þeirra fram að þessu. Hérna eru tvö myndbönd með Improv everywhere. Það eru til fleirri!

Frozen Grand Central


Food Court Musical

Við notum oft "steinn, skæri, blað" til þess að leysa einföld ágreiningsmál eins og hvort okkar fær sér einn bjór og hvort keyrir.. eða hvort svarið við spurningu í trivial við notum ef við erum saman í liði og ósammála um hverju eigi að svara. Á fimmtudaginn gripum við einmitt til þessa þegar við vorum að ákveða hvort nafnið okkar kæmi á undan í röðinni á hurðaskiltið sem við vorum um það bil að panta. Ég vann. Strákurinn sem var að afgreiða sagði "hva, ég hélt að kallinn væri alltaf fyrst!". Ég held samt að hann hafi meira verið að stríða okkur.

En svona, come to think of it, þá held ég að það sé almennt reglan. Einhver sagði "þá gæti einhver haldið að þú værir einstæð móðir" og ég sagði "og hvað með það?".

Annars hef ég mikið verið að velta fyrir mér alskyns kven- og karllægum heitum. Það var ekki fyrr en nýlega sem ég gerði mér grein fyrir því að það er talið aldeilis eðlilegt að kona sé ráðherra, forstjóri eða stjórnarmaður, en það er afskaplega fátítt að karlmenn séu í störfum með kvenlægum titli (svona miðað við það að fólk noti orðin "hjúkrunarfræðingar" og "flugþjónar" í stað "hjúkrunarkonur" og "flugfreyjur" þ.e.). Mér finnst það bara alveg réttlætanlegt að breyta starfsheitum sem miða við kyn eftir því hvers kyn manneskjan er sem sinnir starfinu.. Ráðfrú, forstýra eða stjórnarkona. Af hverju ekki? :o)

Við vorum að kaupa okkur undursamlegt, þráðlaust símasett. Það leysir að minnsta kosti þrjú vandamál.

1.Það er hægt að labba um húsið og tala í símann í einu. Þannig hefði ég t.d. geta notað heimasímann til þess að hringja í þjónustuver Glitnis í gær í þeim tilgangi að spurja þá hvers vegna mér væri ekki að takast að fá aðgang að reikningi okkar Einars í gegnum heimabankann, á meðan ég væri staðsett beint fyrir framan tölvuna. Til gamans má geta að ég má leggja launin mín inn á reikninginn og draga af honum monnís, en ég má EKKI skoða hann á heimabankanum án þess að við förum og undirritum samning, því bizzaro world superman sagði þeim líklega að það meikaði sense.

2. Símarnir koma í veg fyrir það að ég þurfi að spretta fram úr bælinu á laugardögum og brussast niður stigann í ósiðsamlega fáum fötum og með tilheyrandi rassaköstum, þegar foreldrarnir hringja at the crack of noon og bjóða okkur í mat. Þetta kemur einnig í veg fyrir það að nágrannarnir hafi stanslausar áhyggjur af því að enn einn jarðskjálftinn sé byrjaður og að myndir skekkist á veggjunum hjá okkur.

3. Það er hægt að hringjast á milli innanhúss, en það hefur þau áhrif að við þurfum ekki að kaupa talstöðvarnar sem við höfðum íhugað að fjárfesta í til þess að spjalla saman á milli hæða (koma í veg fyrir hefðbundin "millihæðaöskur").

Allavegana...

Ég: Óskin númer eitt, Óskin númer tvö, Óskin númer þrjúfjögurfimmsexsjööö!
Einar: Hah-hah. Ertu númer tvö?
Ég: Óskin númer eitt, Einar númer tvö, Óskin númer þrjúfjögurfimmsexsjööö!
Einar: NEI! Þú ert númer tvö. Einar númer eitt, óskin númer tvö. Óskin númer tvötvötvötvötvö!

Ég! Hey! Farðu niður. Ég ætla að prófa að hringja í hinn símann. Eftir smá spjall og hringingar fram og til baka bið ég hann um að kíkja númer hvað síminn sem hann var að tala í væri.....

I've still gotz it.

Já og p.s. Þið ykkar sem eruð skýr eins og kristall hafa gert ykkur grein fyrir því að það er engin kartafla. Mér fannst tiltillinn bara þurfa eitthvað... auka.

Nú erum við búin að búa í íbúðinni okkar í smá tíma. Það á samt ennþá eftir að kaupa ljós, svo rússarnir eru að hanga inni í einhverjum herbergjum. Það á líka eftir að klára að gera tvær eldhúshurðir, lappa upp á pallinn, taka stigann í gegn og gera ýmiskonar smá lagfæringar. Engu að síður er ég alveg pottþétt á því að þetta sé æðislegasta íbúð í öllum heima heiminum og ég er ennþá alveg gáttuð þegar ég vakna að við búum hérna bara tvö. Ííííí gaman að vera til!

..er bara svei mér þá eins svalur og hann var fyrir 20 árum síðan eða svo.

Hey já.. Vissuði að það kostar 1100 kr í bíó og kona fær ekki einu sinni að velja sætin sín hérna? Það er bilun!

Ég keypti feita tússa eins og litlu krakkarnir nota í vikunni. Svo tússaði ég myndir, setti í ramma og hengdi þær upp á vegg. Það þarf miklu minna stand í kringum tússliti heldur en akrýlmálningu!

Rauðvínsglas, heitt freyðibað, kertaljós, góð bók.... og fallegu tónarnir af helmingnum á neðri hæðinni að sprengja mann og annan í loft upp í xboxinu..

Ég er alvarlega farin að íhuga að versla ekki við American Style aftur fyrr en þeir hætta að keyra þessa hroðaleguhroðaleguHROÐALEGU auglýsingu á öllum útvarpsstöðvum, oft á klukkutíma. Vá hvað þetta er orðið pirrandi.

Smá játning.. Svona með aldrinum hef ég minni og minni þolinmæði gagnvart U2. Eiginlega er hljómsveitin nett farin að naga á mér taugarnar undir það síðasta. Aumingja X-ið, sem hefur svo stuttan playlista að það væri hægt að prenta hann á nafnspjald spilar "With or without you" reglulega. Eftir að ég fór að ímynda mér að Bono væri að syngja "with or without shoes" í viðlaginu hefur lagið orðið talsvert bærilegra.

Út af áður nefndum stuttum playlista hef ég þetta lag varanlega húðflúrað á heilann. Um leið og hausinn á mér hefur náð að reka það út heyri ég það aftur í bílnum á leiðinni frá A til B. Reyndar er útgáfan í útvarpinu svona eins og 100x styttri. Forspilið á videoinu klárast í kringum 5 mín.

Yfirleitt virðist fólk eiga annað hvort of mikinn tíma eða of lítinn, vegna þess að auðvitað er það þannig að lífið er stutt... Og langt. Mikið væri það yndælt að geta lagt mínútur og klukkutíma til hliðar og myndað sér einskonar sparitímasjóð sem hægt væri að taka út af þegar allt sem kona gæti mögulega óskað sér væri klukkutími í viðbót. Stundum horfi ég á þætti í sjónvarpinu sem mér þykir ekki einu sinni skemmtilegir, eða les fréttir um eitthvað sem mér er eiginlega alveg sama um. Það er á svoleiðis tímapunktum sem ég væri til í að fara út í tímainnlögn.

Ég get verið alveg viss um að tímasjóðir væru hins vegar vandmeðfarnir og eiginlega alveg stór hættulegir. Þegar ég hugsa um gengi í frjálsu falli, hrýs mér hugur við hvað myndi gerast ef einhver fengi lánaðar nokkrar evrópskar mínútur til þess að ná að klára allt í vinnunni og fara á foreldrakvöld hjá dóttur sinni. Næstu mánaðarmót gæti viðkomandi svo þurft að borga mínúturnar aftur í klukkutímum vegna gengismismunar, vaxta, vaxtavaxta og okurvaxta. Mínútubraskarar yrðu eldri og eldri, á meðan að þeir sem eru alltaf á síðustu stundu núna myndu þurfa að kveðja heiminn um þrítugt, þar sem að mínúturnar þeirra væru taldar. Kannski færi fólk út í að fá lánaðan tíma hjá börnunum sínum, þar sem að ef heimurinn er góður eiga þau mest á lager. Kannski ætlaði þetta fólk alltaf að borga hann aftur, en hefði svo engan tíma.

Hugsanlega væri best að geyma auka mínúturnar sínar bara undir koddanum, þó svo að vissulega myndi þá aukast hættan á því að laumast í þær á myrkrum vetrarmorgnum þegar það er svo voðalega freystandi að kúra aðeins lengur......

Þetta er fyrsta póskið mitt frá Sílakrílinu, honum Síla sæta. Í dag fengum við nefnilega bæði netsamband OG þjófavarnarkerfi. Þegar við vorum að velja okkur þjófavarnakerfisseljara setti ég það sem óhagganlegt skilyrði að kerfið myndi ekki koma til með að tala. Mér þykir fátt eins óhugnarlegt eins og kerfi sem tala, sérstaklega þau sem nota svona mónótón sem myndi sæma sér vel á rykföllnum bjúrókrata sem var pikkfastráðinn á sjötta áratugnum.

Það er svo yfirþyrmandi að geta sitið í nýja sófasettinu okkar á gríslanum og dúnsokkum, skrifandi pósk og hlustandi á xboxið hlaða fjarstýringuna sína og mala.. að ég gæti bara spurngið í milljónþúsundogeina ögn. Ég ætla ekki að springa samt. Það myndi örugglega ekki vera gaman.

Eins og í öllum góðum drottningarríkjum (af hverju konungsríkjum?) hefur gengið á með ýmiskonar hamförum síðan nýja höllin var vígð. Við erum að tala um flóð, skort og atlögu að lífi sjálfrar drottnigarinnar.

Á mannamáli er þetta einhvern vegin svona: Þvottavélin flæddi yfir bakka sína. Okay.. of epic. Af-falls barkinn datt úr sambandi og það flæddi svo mikið vatn yfir baðherbergisgólfið að við þurftum bát til þess að fara þangað inn. IKEA átti ekki nema eins og 50% af þeim hlutum sem okkur langaði í á lager (eins og venjulega reyndar) og ég rak tánna á mér ofboðslega fast í eina skrúfuna á fullorðinslegóinu sem ég var að setja saman.

Íbúðin er hins vegar algjört æði og við erum alveg að farast úr víðáttubrjálæði.